Het derde trimester. The final countdown.

juni 6, 2022

Geen fluffy kittens.

Vanaf week 28 zit je volgens alle zoetsappige zwangerschapspaps (jeuk hiervan gekregen trouwens) in het derde trimester. Met andere woorden: het zwaarste stuk van de zwangerschap. Je buik wordt groter, je energie minder en jijzelf een stuk immobieler. Dat klinkt allemaal als een groot feest, maar ik werd ook nog eens ziek. En niet een beetje ziek.

Momenteel schrijf ik dit met 38 en een beetje weken zwangerschap. Ik heb vaker huilbuien dan me lief is, gewoon omdat ik er klaar mee ben. Het is op, mijn lijf wil niet meer, mijn hoofd ook niet en ik wil vooral gewoon baby Y ontmoeten. Dat bevallen.. dat eh ja, moet dan maar ;).

Dus excuses als je iets gezelligs had verwacht, hehe.

Vanaf het tweede trimester tot ergens week 29 ging het wel goed, ondanks de bekkeninstabiliteit – maar als je daarmee aan de slag gaat en het werkt dan is het te doen. Ik kon nog lekker sporten en ook de babykamer kreeg eindelijk een beetje vorm.

Tot ik me op een gegeven moment niet meer mezelf ging voelen. En wat ‘’niet mezelf’’ is wist ik ook niet echt goed te verwoorden. Sinds de eerste hormoonpil en hormoonspuit ben ik sowieso een beetje mezelf kwijt geraakt along the way, niet volledig, maar ik voel(de) wel dat ik anders reageerde op dingen/mensen/situaties dan normaal. Daarna klapt er even een zwangerschap overheen met razende hormonen en ja dan kan je wel eens een traantje laten omdat je je oude zelf mist. Niks mis mee. Leer je van, groei je van en de mantra dat het tijdelijk is werkt wel prima (voor even).

Maar goed dat was niet wat er nu speelde. Ik voelde me duizelig, kon me niet meer concentreren, had een hele hoge hartslag en hartkloppingen. Ook voelde het alsof alle energie echt uit mijn lichaam was verdwenen. Als ik al dacht aan werken schoten de tranen in mijn ogen. Ik kon mezelf niet eens meer overeind houden en had door de hartkloppingen en de uitschieters qua hartslag (150 in rust) ook nog eens heel veel last van nachtmerries. Maar het naarste waren toch wel de wegtrekkers. Als ik even een stuk liep of langer op mijn benen stond dan sloeg mijn hart op hol, werd het zwart voor mijn ogen en moest ik uren bijkomen van dit nare gevoel. Het was flauwvallen zonder het vallen, maar wel met alle narigheid die erbij kwam kijken. Wat gebeurde er? Dit was ik helemaal niet gewend van de zwangerschap van Jasmin.

Ik trok aan de bel bij de verloskundige want dit kon echt niet normaal zijn. De verloskundige legde uit dat dit soort dingen nou eenmaal bij een zwangerschap horen, maar omdat ik bijna 30 weken zwanger was ze wel even mijn ijzer en ijzervoorraad wilde prikken. Een beetje ontdaan van de ‘’het hoort erbij’’ met iets wat ik verre van herkende plande ik een afspraak bij het ziekenhuis om bloed te prikken. Sowieso moest ik naar het ziekenhuis want wegens mijn PTSS en de dingen die in het leven gebeurde (iets met een man met een hersentumor) vond ik het wel fijn om alvast een bezoek aan de gynaecoloog te brengen. Volgens de verloskundige was dit verstandig want, als het slecht met me zou gaan qua slapen en nachtmerries, had ik een streepje voor op die afdeling omdat ze me kende. Dan was een inleiding bespreken vanaf 39 a 40 weken niet heel gek, zeg maar. Zonder verdere verwachtingen liet ik dus bloedprikken en had ik een afspraak voor een kennismaking gemaakt.

Nog geen 12 uur na het bloedprikken werd ik gebeld door de verloskundige. Ze hadden toch wel een heel groot tekort in mijn ijzer gezien en mijn ijzervoorraad was ver onder het minimum. Het was toch wel handig als ik eventueel ijzerpilletjes zou gaan gebruiken en ik kon ze ergens later in de week wel ophalen. Prima. Wederom was er hier niet echt een verband gelegd tussen de klachten en de uitkomst van het laboratoriumonderzoek. De volgende dag zat ik braaf tegenover de liefste gynaecoloog ter wereld (is ze echt), en vroeg ze een beetje over mijn PTSS/nachtmerries en hoe het met me ging. Toen ik vertelde van mijn klachten, maar wel wist dat dit erbij hoorde kreeg ik een hele serieuze blik toegeworpen. Ze bekeek mijn bloeduitslagen en twijfelde geen seconde over de diagnose: ernstige bloedarmoede, direct stoppen met werken, medisch. Een beetje rauw op mijn dak was het wel; ik moest dus direct met verlof – en vond het dood eng mijn werk hierover te bellen -, werd direct medisch en moest als de sodemieter met de ijzertabletten beginnen. Toen ik me de volgende dag melde op werk met dit nieuws – en dus ook niet meer terug kwam tot september – voelde ik direct hoe ver ik eigenlijk al de weken ervoor over mijn eigen grenzen heen was gegaan. Alsof alle ellende en moeheid er ineens uit kwam. Ik kon echt niks meer. Alle dingen die ik nog had gepland, alle sporturen die ik nog wilde maken, werken en noem maar op: door alles kon een dikke streep.

Niet alleen fysiek een tegenslag, mentaal ook heel pittig. Ik heb denk ik wel de hele week nodig gehad om het even een plekje te geven. Gelukkig konden we wel nog bij de verloskundige terecht voor een soort eind afspraak, want ik vond het heel jammer om de meiden daar voorlopig niet meer te zien.

Maar ik baalde verder vooral. Kon ik door de ene lock down na de andere niet meer sporten, kon het nu niet meer doordat mijn lichaam me in de steek liet. Zelfs lezen of iets schrijven was al een uitdaging en als ik me had opgemaakt en had gedoucht voelde het alsof ik mee had gedaan aan de Marathon van Rotterdam. En tot nu toe, week 38, heb ik ook geen enkele keer meer de sportschool van binnen gezien. Zelfs een half uurtje wandelen is eigenlijk al veel te veel gevraagd. Ik voel me echt een soort bejaarde vrouw of onsexy zeekoe hah. Alle dingen waar ik dan nog wel energie van kreeg konden van de baan. Los van de laatste loodjes die gewoon zwaar zijn. Als iemand ook tegen me zegt dat ik nog moet genieten zo aan het einde dan wil ik het liefst iets naar die persoon zijn hoofd gooien, maar dat zullen de hormonen wel zijn.. denk ik..

Natuurlijk zijn er ook nog dingen om van te genieten. Naast de schopjes en de interactie tussen de baby en Rico. De babykamer is echt prachtig geworden, we hebben een hele leuke bevallingscursus gehad bij Verloskundigen aan de Maas en ik heb mijn liefde voor fotografie weer helemaal ontdekt. Ook heb ik een hele leuke babyshower gehad met een heerlijke high tea en goed gezelschap!

Maar het houdt hier wel een beetje bij op. Ik werd/word op veel fronten gewoon beperkt en daar heb ik het heel moeilijk mee – en mee gehad. Gelukkig startte m’n therapie voor de nachtmerries een paar weken geleden en kon ik even m’n ei kwijt bij de psycholoog.

Mijn bloedwaarden klimmen wel weer dus da’s fijn en de bevalling staat zo goed als voor de deur. Het schijnt dat binnen 48 uur de bloedarmoede compleet weg is. Het komt echt door de baby dat dit is ontstaan en is ook gewoon pure pech. Hij pikt mijn voorraden in dus ik heb besloten dat hij tot zijn 18e geen zakgeld krijgt ;).

Ik zou graag willen dat ik een heel jofel stuk kon schrijven over deze laatste weken en periode. Dat het vol roze fluffy kittens, suikerspinnen en enkel lieve babytrapjes zat, maar helaas is het niet zo gegaan. Ik ben heel erg toe aan de nieuwe fase met onze baby en het gevoel of in ieder geval het idee van mijn eigen lichaam terughebben. Ik trek langzaam meer in m’n bubbel en krijg van de buitenwereld nu niet zo veel meer mee. Ook echt geen behoefte aan op het moment.

Ik verlang naar mijn eigen bloedsomloop en een glas wijn :P!

Hopelijk tot snel..

No Comments

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.