Het tweede trimester

april 16, 2022

Het is natuurlijk een illusie dat ik ooit een gestructureerd en geordend persoon word. De hoop dat ik punctueel een zwangerschapsboekje zou bijhouden heb ik zelf al laten varen, maar dat ik pas met bijna 32 weken zwangerschap op de teller zou terugblikken op tweede trimester had ik ook niet verwacht.

Bij dezen een kleine throwback naar 2021 en een gedeelte van het huidige jaar. Drukke tijden met aanpassingen, verhuizen, een nieuwe baan en allemaal andere dingen. Inclusief babyschopjes. Alvast excuses: het zijn meer dan 1700 woorden die je gaat lezen.

Heel veel kilometers en een zoon.

Het tweede trimester stond erom bekend dat wat kwaaltjes naar de achtergrond verplaatsen. Superfijn! Dat ging de eerste weken ook wel prima. Ik kreeg wat energie terug en voelde me weer fit. Wel zit je in zo’n fase dat je net niet je normale broeken past en ook positiebroeken nog veel en veel te groot zijn. Ik leefde eigenlijk meer in mijn Gymshark legging dan dat ik normale broeken aan had. Jurkjes gingen ook wel, maar panty’s en dergelijke knelde ook al vrij vlot. Overigens vind ik dat er altijd ruimte moet zijn om ergens in badjas te mogen bivakkeren. Wil het zijn op werk, de Appie, de Gamma of waar dan ook. Ik leef echt in dat ding. 

De laatste weken van 2021 was ik vrij en kon ik me concentreren op de verhuizing. We kregen namelijk eind december de sleutel van ons nieuwe huis in Berkel en Rodenrijs en er moest nog genoeg inpakwerk gebeuren in Zuidhorn. De eerste weken van het tweede trimester zat ik niet goed in mijn vel door werk en de sfeer daar, maar toen ik niet meer hoefde te werken viel er echt een last van mijn schouders. Tot nooit meer ziens in Groningen! Ik heb nog net geen vreugde twerk gedaan, maar was wel echt enorm gedreven om dit te gaan doen. De lesjes bejaardenyoga in de sportschool in het dorp hielden me gelukkig vrij zen.

Helaas waren we halverwege december weer eens in een lock down beland vanwege Corona. Niet echt iets waar we op zaten te wachten, want met een verhuizing in het verschiet kom je altijd wel dingen tekort of heb je net niet de spullen in huis die je op het moment suprême nodig – en ben je ook genoeg vergeten met een pregnancy brain -. Maar ook echo’s stonden ineens op het spel. Gelukkig hadden we een goede 13-weken echo gehad in het ziekenhuis en gingen de controles bij de verloskundige door, maar dat Rico niet naar alle afspraken mee kon gaan wegens de regels was wel echt jammer. Daarom plande we, op de dag dat de lock down, werd aangekondigd nog heel snel een pretecho in om het geslacht te bepalen. Ik was bij het zien van die twee streepjes op de zwangerschapstest al bijzonder ongeduldig nieuwsgierig naar of we een zoon of dochter kregen; dus het idee van alle annuleringen van echo’s hielp niet echt mee. Op 17-12 lukte het nog snel om, misschien ietwat illegaal want het was na 17:00h, een pretecho te boeken en kwamen we erachter dat we een jongen krijgen! 

Bingo! Mijn voorgevoel zat goed en dat van Rico niet, hehehe. We wilde graag een echte gender reveal houden – al zijn daar anno 2022 de meningen over verdeeld – maar aan echt spulletjes hiervoor konden we niet komen. We hebben dus veel te dure confetti kanonnen via internet besteld en Jasmin bij mijn motor neergezet om haar vervolgens onder te laten sneeuwen door blauwe confetti: mission succeeded.  (ps: ja vervelend dat ‘ie niet goed staat, maar soit)

Ook konden we meteen de naam in actie brengen en gericht gaan bedenken wat we met de babykamer willen gaan doen. Toch best handig zo.

2022 en dingen

2022 kwam en na wat avonden aan de alcoholvrije bubbels was het toch echt tijd voor klussen in het nieuwe huis en beginnen aan een nieuwe baan. Ik kan vertellen dat half in campinglife (matrassen op de grond in de babykamer) aan een nieuwe baan beginnen en thuiskomen in een huis waar drie lampen hangen niet bijster gezellig is voor je gemoedstoestand. Het is dat er geen behang in het huis was wat eraf moest, want we konden elkaar wel kwijt erachter. En ik vaker ook echt mezelf. Gierende hormonen en muren die half af waren. Het kwam ook echt omdat we geleefd werden door alles wat moest, maar vooral ook door wat niet kon. Wat ik al eerder zei, sta je met je verfroller in je hand is je verf op en je kan niet naar een winkel. Of nog erger was de hell die click and collect heette. Geen enkele winkel heeft naar behoren spullen afgeleverd, was echt mega gezellig. Na elkaar zowat achterna zitten met verfrollers was het huis wel af, kwam er een einde aan de lock down (SPORTEN! BITCHES!) en had ik het ook intens naar mijn zin op mijn Rotterdamse werkplek. Had ik ergens nog laten vallen dat Rico gewoon aan de chemo zat tijdens al dit? Het was … intens. Misschien is het ook gewoon veel om zwanger te zijn, te verhuizen, een man aan de chemo’s en een nieuwe baan. Maar met mij never a dull moment. Ik denk dat ik inmiddels goed opgewassen ben tegen dit soort ongein. (oke, soms was het gewoon kut met peren)

Begin februari hadden we de overdracht in Zuidhorn, kochten we een BMW M140i erbij en was alles pais en vree. Tot ik rond een week of 18 – dit is dus nog januari, voor de oplettende kijker – echt intense last kreeg van bekkeninstabiliteit. Ik kon geen stap of draai zetten of de tranen schoten in mijn ogen. Gelukkig ben ik er tot nu toe (32 weken bijna) er goed vanaf gekomen door naar de fysio te gaan en heeft een bekkenband oprecht mijn leven een stuk verbeterd. Heul, heul heul fijn! Vooral omdat sporten weer kon en ik echt niet zonder sporten wilde zitten. Er worden geen PR’s meer verbroken, maar het voelde wel heerlijk om met 25-weken zwangerschap gewoon nog minstens 50 KG te deadliften tussen de insta fit boys. 

De 20-weken echo hebben we zowat drie keer gehad. Ik zeg wel ‘zowat’, maar we hebben hem dus drie keer gehad. De eerste keer bij de verloskundige, de tweede keer moesten we terug voor een dubbele check – en was alles in orde hoor – en de derde keer was het een uitgebreide medische 20-weken echo in het Erasmus MC. Wacht, ik vergeet bijna te vertellen dat ik ook nog Corona heb gehad! Want ja, de 20-weken echo moest ik hierdoor verschuiven, lord have mercy. (Al wilde autocorrect er Merci van maken en chocola: ja, graag). Anyway, de medische echo kregen we aangeboden omdat grote zus Jasmin een schildklierafwijking heeft en wij graag het zekere voor het onzekere willen nemen en wilde weten of het met de baby wel goed zat. Na een lange afspraak in het Erasmus MC was er gelukkig een goede uitslag: alles is helemaal in orde. Tijd om nu echt te genieten! Met zo’n tweede zwangerschap merk je toch dat dingen minder vanzelfsprekend zijn. Waar ik bij Jasmin veel naïever was rondom echo’s had ik nu toch elke keer een soort zekere spanning. 

Daar helpen die hormonen echt oprecht niet mee hoor. Vooral het mentale stukje is soms lastig. Kijk, je hebt al veel lijfelijke veranderingen die ook niet allemaal even gemakkelijk te accepteren zijn, maar als je huilt om hamsters bij een supermarkt reclame en boos wordt op een jongen van de karwei omdat je denkt dat hij je mengverf verkeerd heeft gemaakt (had ie niet) dan is het af en toe lastig om je eigen sanity bij te benen. Wat dat betreft gaat een zwangerschap tergend langzaam en turbo snel tegelijkertijd. Nu ik dit schrijf voelt het echt alsof het tweede trimester aan me voorbij is gevlogen, terwijl het toen heel langzaam voelde en ik echt de dagen naar de echo’s aftelde. Nu tel ik af naar de geboorte, het is gewoon uitdagend om in het hier en nu te blijven als je zo’n druk en actief leven hebt (al kom ik later hier op terug want momenteel zit ik met bloedarmoede ziek thuis). 

Leukere dingen: rond 18 weken begon Rico de babyschopjes ook te voelen van buitenaf en konden we echt een soort kiekeboe gaan spelen met de mini in mijn buik. Superleuk! Het was zo intens bijzonder om dit samen te ervaren. Voor mijn gevoel is deze baby ook veel actiever dan Jasmin was en inmiddels weet ik wanneer hij wakker is en wanneer hij slaapt. Grappig om op deze manier al je kindje te leren kennen. 

Rico praat al sinds dag 1 elke avond tegen de baby en het is echt zo magisch om te merken dat ze op deze manier verbinding met elkaar hebben. Iets waar mijn hart echt van uit elkaar klapt  <3. Hij smeert trouw (bijna) dagelijks mijn buik in met lekker spul van Naif (tippie).

Ook scoorde we via internet een jong gebruikte Joolz Day + kinderwagen in het zwart welke we al een tijdje op het oog hadden en lieten we de boel qua babykamer even voor wat het was. Niet dat me dat weerhield om dingen te kopen trouwens. Er werd nog een Ring tripje gemaakt, een nieuwe motor gekocht (hoi 959 Corse) en de liefde gevierd tijdens een pre valentijnsweekend. 

Het tweede trimester was oprecht een stuk beter dan het eerste en ik kon eindelijk een beetje wennen aan de groeiende buik (groeiende alles to be honest). Ik landde qua gevoel echt compleet in Berkel en Rodenrijs, heb een leuke baan, meer dan genoeg vlinders voor Rico (god, wat kan ik hem soms aankijken en denken WOW WIJ KRIJGEN EEN BABY EN IK VIND JE ZO LEUK), en helemaal zin in moeder gaan worden van een zoon. Er is inmiddels genoeg panterprint ingeslagen, dus ik kan niet anders dan tevreden zijn.

Op moment van schrijven heb ik nog maar 8 a 9 weken te gaan? Geen idee wanneer Y. zich aandient, maar ik heb er echt zin in. Ik zal dat stuk vast schrijven wanneer hij 18 is, maar je ziet het vanzelf wel ;). (oke oke, ik ga eerder aan de bak) 

No Comments

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.